Op woensdag 25 mei kregen we een telefoontje van het DOC of we tijd en zin hadden om vier moederloze kittens op te vangen. Ze waren s morgens aangetroffen in een container. Dus aan het einde van de middag hebben we de vondelingetjes opgehaald. We hadden nog een bench van onze hond Sheela, dus die ingericht tot poezenverblijf. Het zijn twee zwart/witte katertjes en een zwart katertje en een zwart poesje van ongeveer vier weken oud. De beide zwart/witjes zijn nieuwsgierig en vrij en lopen aardig te dollen door het huis. De beide zwartjes waren eerst erg bang en bliezen naar alles wat bewoog. Ze zijn nu twee dagen hier en ze zijn al een stuk beter te hanteren. En van de zwartjes is erg klein en eet ook geen blikvlees, maar pap. De rest wordt van zelf wakker en loopt dan te piepen voor eten, maar deze niet. Als je hem (of haar) dan heel voorzichtig wakker maakt, begint hij heel hard te knorren. Ook is die dan erg aanhalig, erg lief. De poesjes willen niet opgepakt worden, maar als je ze aait als ze rond lopen gaat bij allemaal het motortje aan. Ze beginnen nu ook best knuffelig te worden. Ook beginnen ze nu heel hard te spelen. Ze wilden ook eerst niet zelf eten. We moesten ze laten proeven hoe blikvlees smaakte en toen begonnen ze te eten. Verder zijn ze (nu nog) best rustig. Ze slapen een paar uur achter elkaar, worden wakker, gaan eten en een half uurtje spelen en dan gaan ze weer slapen. Alleen het vreemde aan deze katjes is, is dat ze bang waren voor van alles, maar niet voor onze collies Bowie en Sheela. Sheela vindt dit allemaal erg spannend en zij likt de kleine smoeltjes schoon als er nog restjes pap of vlees op zitten. Dat vinden de katjes dus allemaal goed. Vanaf het moment dat ze binnen kwamen, zijn ze niet bang geweest voor de honden. Zelfs de twee zwartjes niet. Verder gaan ze netjes zelf op de kattenbak. Ze wilden alleen niet in een mandje slapen en ondanks de warmte heb ik er een kruik bij gelegd en een handdoek erom heen en erop en daar liggen ze nu heerlijk op te slapen.

30 mei- Met de poesjes gaat het goed. Ze worden steeds vrijer en lopen nu al door de hele kamer. Een heel stoere komt al tot in de keuken. Ze gaan nu ook klimmen. Ze klimmen in je broek en in een tafelkleedje. Ze zijn al helemaal gewend; er wordt niet meer geblazen naar ons. Ze zijn nu al heel lief en vinden het erg prettig om geaaid en/of aangehaald te worden. Ze komen nu ook uit zichzelf bij ons liggen. Ze missen alleen hun moeder. Dat hebben ze opgelost door bij onze collie Sheela te gaan liggen. Sheela helpt ook goed mee met de verzorging. Ze likt ze schoon en houdt ze in de gaten. Als er eentje jammert gaat zij kijken. Als de bench open gaat, komt zij erbij liggen en kijken. Ook likt Sheela de schoteltjes schoon. De katjes bleken wel onder de teken te zitten. Ik heb er al in totaal een stuk of tien weggehaald. Op de meest vreemde plaatsen hebben ze teken: in de binnenkant van een oor, op een elleboog, binnenkant van een achterpoot, in een oksel. En dan is het best lastig om een teek weg te halen, want ze wurmen zich op alle mogelijke manieren uit je handen. Dan zijn een paar extra handen nooit weg.

1 juni- Vanmorgen met de poesjes naar de dierenarts geweest omdat de twee kleintjes het toch minder goed doen, dan de andere twee. Ze spugen en willen steeds minder eten. Het is een stelletje verwende mopjes, want ze eten echt niet alle smaken blikvoer. Ze zijn zeer kieskeurig.

2 juni- Vanmiddag is het kleinste en zwakste zwarte katje overleden. Hij at steeds minder en toen ik vanmiddag in huis kwam lag hij te slapen en voelde al behoorlijk koud aan. Hij prieuwde zachtjes, maar er zat weinig beweging in. Later op de middag is hij gewoon zachtjes ingeslapen. We hebben hem naar de dierenarts gebracht. Daar is hij getest, want het gevaar bestond dat het toch weer kattenziekte was.

3 juni- Vanmorgen kregen we de uitslag en inderdaad het is kattenziekte. De andere katjes zijn ook al behoorlijk sloom geworden, dus die zullen ook wel ziek zijn. Ze wilden vanmorgen ook al niet meer zelf eten, en in de loop van de morgen hebben we deze kleintjes bij de dierenarts achtergelaten. Ze gaan toch wel dood. We kunnen met onze eigen ogen zien dat ze ziek zijn. Voor de kittens is dit beter, voor de verzorgers niet. Dus nu hebben we de bench weer ontruimd en alles schoongemaakt. Deze vreugde was maar van korte duur. We hebben ruim een week van deze prutjes mogen genieten. Ze waren met zn allen wel zo lief geworden, dat ze regelmatig op een schoot kropen om daar te slapen. Deze site zal voorlopig niet meer bijgewerkt worden, want voorlopig mogen we geen kittens meer opvangen omdat het kattenziektevirus zich hier in huis bevindt.


Geen van deze kittens heeft al een naam; dus wees niet bescheiden en stuur een naam in.
Was ik niet schattig?
Gezelligheid kende geen tijd
Zat ik zo goed?
Ik wou m`n speelballetje
En ik had m`n speelballetje